Talk about it

20170118

Life in 2017

Never about just surviving, not about getting-by. Life should be about experiences, about pictures and light, smells and aromas, sounds and laughs, movement and awkward pauses.

Get out of your life's cubicle. Walk. Observe the people around you. Say Good morning - to anyone. Smile for frak's sake! Smile and you may get smiled back. Or not. Still, smile. Rise above your troubles and get self-motivated to fight them back.

Embrace every movie cliché and fight for your happy ending.

There, how's that for New Year’s resolution?

:)

20150709

Σημείο των καιρών

Κοιτάω γύρω μου – άνθρωποι, πρόσωπα, δέντρα σε μια κοινωνία ρευστή. Ο καθένας μας, ένας σπόρος που κατέληξε να πιάσει εδώ, στο χωράφι αυτής της χώρας, αυτής της πόλης.

Από την Ύδρα και από τον Βόλο, από τη Σμύρνη και από τ’Αλγέρι, από Αυστρία και από Γαλλία, ο αέρας φύσηξε και βρήκαμε απάγκιο εδώ. Οι ρίζες πιάνουν και δυναμώνουν και ο παλιός αέρας δεν κουνάει τα δέντρα, μόνο χαϊδεύει τα κλαδιά τους.

Ώσπου να γυρίσει ο Βοριάς. Ο Βοριάς ο ξεριζωτής.

Τότε τα δέντρα με πόνο βγάζουν τις ρίζες τους και πέφτουν στο νερό. Περνάνε από ποτάμια και θάλασσες, επιπλέουν μέχρι να βρουν λιμάνι, νέο απάγκιο απ’ τον καιρό. Και πάνω στον ταλαιπωρημένο τους κορμό φυτρώνουν λουλούδια και νέα, μικρά δέντρα.

Δέντρα που θα γίνουν μεγάλα, με πρόσωπα και αυτά, άνθρωποι σε νέο χωράφι. Με ρίζες. Με ρίζες πιο δυνατές, γιατί τρέφονται από τις ρίζες των γονιών τους.


[Το κείμενο όπως ανέβηκε πρώτα στο enfo.gr, εδώ]

20150702

Να βάλω καρότα;

(photo από το enfo.gr, που την πήρε από το deviantart.com - δεν ξέρω από ποιόν :) )
Παρασκευή
Ε: Θα κάνω φασολάκια αύριο, να βάλω καρότα?
Α: Εγώ θα'θελα κολοκύθια.
Ε: Μπα, τα κολοκύθια δεν πάνε...
Α: Κάτσε να ρωτήσω και τους άλλους.

20120420

Περί Φωτογραφίας και Εξελίξεων



Πάει καιρός που δεν είμαι τακτικός στο γράψιμο. Περίπου την ίδια περίοδο άρχισα να είμαι τακτικός στη φωτογραφία. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει πια να γράφω. Απλά, να το πω λίγο λόγια, γοητεύτηκα από τη νέα τέχνη που μπήκε στη ζωή μου.

Τον τελευταίο 1μισι χρόνο διάβασα (και διάβασα και διάβασα) και πειραματίστηκα (και πειραματίζομαι και θα πειραματίζομαι) ώσπου έφτασα σε ένα σημείο να νιώθω ικανοποιημένος από τις φωτογραφίες που έβγαζα. Έκανα και photoblog - μπείτε δείτε! - ενώ αναρτώ συχνά-πυκνά και στο facebook - subscribe ή στείλτε friend request ελεύθερα :) Κάπου εκεί μου ξύπνησε και η επιθυμία για μια έκθεση. Το πιο γοητευτικό για μένα - και ταυτόχρονα ανεξάντλητο θέμα - δεν ήταν άλλο από την ίδια την πόλη που μένω και κυκλοφορώ, την Αθήνα. 

20110920

Save Yet Another Day


Σήμερα μου ήρθε να ξαναγράψω. Σχεδόν ένα χρόνο μετά θυμήθηκες? θα μου πείτε. Έτσι πάει, γράφεις όταν σου έρχεται. Μου ήρθε να ξαναγράψω λοιπόν και ξεκίνησα να καταγράφω τα πάνδεινα που μας έχουν βρει σαν πολίτες αυτού του κράτους τους τελευταίους μήνες. Σε δέκα λεπτά μου είχα υπενθυμίσει γιατί φοβόμαστε όταν προσπαθούμε να κοιτάξουμε το μέλλον στα μάτια, γιατί διπλοσκεφτόμαστε να κάνουμε πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, γιατί βρίσκουμε τον εαυτό μας εγκλωβισμένο. Δεν έχει νόημα να κάνω μια τέτοια καταγραφή. Όλοι τα βιώνουμε και όλοι τα ξέρουμε. 

Το πώς θα ξεφύγουμε δεν μπορώ να το απαντήσω, όπως δεν μπορούν και οι περισσότεροι. Αυτό που μπορώ όμως να πω είναι το τι κάνω για να περνάω τις μέρες μου λίιιιγο πιο ευχάριστα.